Anna is moeder van Isa (nu 4 maanden). Anna voedt Isa in haar eentje op en is blij met de geruststelling en de adviezen die ze kreeg van de jeugdverpleegkundige: ‘Ze bevestigde dat het een pittige en vermoeiende fase was, en ze gaf me vertrouwen dat ik het goed deed.’
Overweldigd
Anna: ‘Ik ben bewust alleenstaand ouder. Mijn kinderwens was groot, maar ik had geen partner. Daarom heb ik gekozen voor een donor. Afgelopen september is mijn dochter Isa geboren.
En hoe goed ik me vooraf ook had verdiept in alles over de bevalling en de ontwikkeling van een baby, toch voelde ik me erg overweldigd toen ze er eenmaal was.
Ik had veel vragen over dagelijkse dingen: hoe lang moet ze slapen, krijgt ze wel genoeg voeding binnen? Vooral een dagritme vinden vond ik lastig. In de eerste weken liepen de dagen en nachten door elkaar. Vooral de dagen vlogen om.’
Krampjes
De jeugdverpleegkundige die bij Anna thuis kwam voor een intakegesprek, bleef haar aanspreekpunt: ‘Ik kon haar altijd bellen en appen. Ze adviseerde om mijn dag in te delen in dagdelen en per dagdeel te bedenken welke activiteit ik voor elkaar wilde krijgen. Bijvoorbeeld buiten een wandelingetje maken, Isa in bad doen, een boodschap halen. De eerste weken dacht ik echt: hoe ga ik dit doen? Maar na een week of acht lukte het en zo ontstond er langzaam een ritme. En ik herinner me het fijne gevoel als zo’n activiteit, hoe klein ook, gelukt was. Het gaf me ook een gevoel van controle terug.
Isa had de eerste weken veel last van krampjes, wat ertoe leidde dat ze of huilde, of dat ik aan het voeden was. Weer was het de jeugdverpleegkundige die me erkenning gaf en geruststelde: het is heftig, maar het is een fase, rond ongeveer zes weken is de piek. Dat klinkt op dat moment oneindig lang, maar dit houvast zorgde ervoor dat ik het beter kon overzien.’
Mantra
Anna had niet verwacht dat ze zo moest herstellen van de bevalling. ‘Het maakte het best zwaar om borstvoeding te geven en alle andere dingen daarnaast ook zelf te moeten doen. Ook had ik me van tevoren niet bedacht dat ik zoveel tijd met voeden bezig zou zijn. Op een gegeven moment werd ik daar wel handiger in. Dan zorgde ik dat ik voor de borstvoeding een boterham gesmeerd had en water had gedronken. Dat vooruitdenken lukte op een gegeven moment steeds beter.
De jeugdverpleegkundige is ook een keer langsgekomen om mee te kijken naar hoe het thuis ging. Dat was heel geruststellend. Ze bevestigde dat het een pittige en vermoeiende fase was, en ze gaf me vertrouwen dat ik het goed deed.
Toen ze me bezig zag met Isa, zei ze: vertrouw maar op je gevoel. En dat heeft ze als een mantra herhaald. Ga niet te veel op internet lezen, want je kunt je er helemaal in verliezen.’
Mensje
‘Ik heb hele lieve vrienden en familie waar ik heel veel mee kan bespreken. Maar het is fijn als er iemand met je meekijkt die veel ervaring heeft en veel baby’s en kinderen ziet.
Als ik nu terugkijk op die eerste tijd, dan was Isa nog zo kwetsbaar en afhankelijk. Ze is nu vier maanden en al veel meer een mensje, steviger, met meer reserve. We gaan samen naar babyzwemmen. De wereld om haar heen komt steeds meer bij haar binnen. Daar geniet ik enorm van. Het gaat ontzettend goed met haar.’
*De namen Anna en Isa zijn gefingeerd.
Lees ook de artikelen:
Net vader of moeder geworden
Herstellen na de bevalling
Alleenstaande ouder
Borstvoeding geven
