Marije: ‘Het was de gouden tip.’

Marije en haar man Erik hebben drie kinderen: een jongen van 11, een meisje van 7 en hun jongste zoon Oscar van 4. Oscar werd geboren met een schisis. Toen hij niet meer genoeg voeding binnenkreeg, wist de jeugdverpleegkundige raad. Marije: ‘Iemand die jou en je kind echt ziet, en daarmee het verschil maakt.’

Schisis

‘Onze oudste twee kinderen zijn thuis geboren en hebben allebei lang borstvoeding gekregen. Toen we bij de 20 weken-echo van onze jongste zoon Oscar hoorden dat hij een schisis* had, schrokken we natuurlijk. Het zou sowieso een ziekenhuisbevalling worden en volgens sommige artsen was het de vraag of ik hem borstvoeding kon geven.

Tijdens een extra 25-weken echo zagen ze dat er geen spleet in zijn kaak zat. Of zijn gehemelte ook gesloten was, konden ze niet goed zien. Hoe het er precies voor stond, zouden we pas na de geboorte weten.’

Emotioneel van hot naar her

‘We kwamen onder behandeling van het Schisis-team Noord in het ziekenhuis, een team met allemaal specialisten op het gebied van schisis. De voorspellingen waren verschillend. De ene gynaecoloog stond nog net niet te juichen en dacht dat het allemaal wel mee zou vallen, terwijl andere artsen juist zeiden dat we ons maar beter konden voorbereiden op grote problemen met zijn gebit, met voeding en met het praten. Die weken werden we emotioneel van hot naar her gesleept.

Gelukkig bleek de schisis uiteindelijk mee te vallen: Oscar werd geboren met een eenzijdige lipspleet. De eerste dag dronk hij meteen goed aan de borst, wat een enorme opluchting was. Maar in de kraamweek viel hij toch veel af en moesten we bijvoeden met kunstmelk. Dat vond ik moeilijk, omdat ik daar geen voorstander van ben.’

Rugbyhouding

‘We vroegen het Schisis-team om advies. Maar omdat het coronatijd was, werden we niet in het ziekenhuis uitgenodigd, terwijl je in zo’n situatie juist het kind zou moeten zien. Hulpmiddelen als tepelhoedjes werkten niet. Het was een frustrerende tijd waarin we van alles probeerden.

Toen Oscar vier weken was, gingen we voor het eerst naar het consultatiebureau. Jeugdverpleegkundige Sippie vroeg me om borstvoeding te geven en zag meteen wat er gebeurde: door zijn schisis sloot zijn mondje aan één kant niet goed om de tepel. Ze adviseerde om de rugbyhouding te proberen. Dat is een houding waarbij je baby dicht tegen je zij ligt, met de voetjes naar achteren en het hoofd bij je borst.’

Borstvoeding

‘Dat werkte meteen! Na vier weken gedoe was dit zo’n opluchting. Ik kon helemaal stoppen met kunstvoeding en heb Oscar uiteindelijk tot zijn tweede jaar borstvoeding gegeven, iets wat voor mij heel belangrijk was.
Het was echt de gouden tip. Het hoeft dus niet ingewikkeld te zijn. Zo’n simpele aanwijzing, van iemand die geen specialist is op het gebied van schisis, maar wel goed kijkt. Iemand die jou en je kind echt ziet, en daarmee het verschil maakt.

Met Oscar gaat het nu heel goed. Eten en drinken gaat zonder problemen en zijn spraak is uitstekend. Het is een prachtig mannetje. Van zijn schisis is bijna niets meer te zien.’

*Bij een schisis is er een spleet in de lip, bovenkaak en/of het gehemelte. Een schisis is aangeboren.